هر  داستان، روزنه رویشی ست.

به «روزنه های رویش»  خوش آمدید.



تاريخ : سه شنبه دهم دی 1392 | 17:54 | نویسنده : فاطمه رحمتی |

دکترگفت: خیر.

لوطی گفت:خیر یا خیر؟همیشه تو کارای ما خیر هست،از دستش هم رهایی نداریم.

 

ماهنامه طنز و کارتون خط خطی، س4، ش35، اردیبهشت1393، ص46



تاريخ : شنبه هفدهم خرداد 1393 | 16:36 | نویسنده : فاطمه رحمتی |

گفتم:چرا یه کم به خودت نمی رسی؟

گفت:بس که از خودم دورم...

 

ماهنامه طنز و کارتون خط خطی، س4، ش35، اردیبهشت1393، ص46

 



تاريخ : شنبه هفدهم خرداد 1393 | 16:27 | نویسنده : فاطمه رحمتی |

دانیال گفت:«بروس شوارتز. فکر نمی کنم اسمش تا حالا به گوش هیچ کدوم از شما بی شعور ها خورده باشه.ولی مهم نیست. اون یکی از بهترین عروسک گردان های دنیاست. عروسک گردان ها معمولا وقت نمایش دست هاشون رو توی دستکش مخفی می کنند تا تماشاچی اونا رو نبینه و حواسش به نمایش باشه.بیشتر اونا از نخ وعصا و این جور چیز ها استفاده می کنند اما بروس شوارتز از این کارها نمی کنه. بروس دستهاش رو به شما نشون می ده برای این که نمایش هاش اون قدر محشره که بعد از یکی دو ثانیه تماشاچی دست ها رو فراموش می کنه و محو بازی می شه. دست ها رو می بینه اما در واقع نمی بینه. می فهمید چی دارم میگم کله پوک ها؟در واقع شما فقط رقص عروسک ها رو می بیند. بس که عالی میرقصند. اما نکته‌ی مهم، نکته‌ی خیلی مهم ماجرا اینه، یعنی من فکر می کنم اینه که اگه اون عروسک های شوارتز عقل وشعور داشتند، اگه می تونستند حرف بزنند، خیال می کردند نخی در کار نیست. این همون چیزیه که شما ادم ها تا دم مرگ هم متوجه نمی شید.»

استخوان خوک و دست های جزامی، مصطفی مستور، تهران، نشر چشمه،  چاپ نوزدهم، 1389،ص78

 



تاريخ : سه شنبه سیزدهم خرداد 1393 | 17:10 | نویسنده : فاطمه رحمتی |

حامد به بخاری که از قهوه ها بلند می شد نگاه کرد :« استاد می گفت هر عکس محصول روح و ذهن عکاسه واگه عکاس دیگه ای قرار بود با همون دوربین از همون سوژه عکس بگیره، حتما نتیجه چیز دیگه ای می شد. هر چند ظاهرا عکاس توی عکس غایبه ، اما اگه عکاس به معنای حقیقی عکاس باشه شخصیت و هویتش به شدت و قوت توی عکس حضور داره. انگار همیشه تکه ای از روح عکاس گیر کرده توی عکس. در واقع اعتقاد داره که حضور عکاس در عکس حتی از حضور سوژه هم بیش تره. چون این عکاس بوده که تونسته اون شکل رو توی عکسش به وجود بیاره. کاری که به عقیده استاد‌ ما از عکاس دیگه ای ساخته نیست. این یه نگاه صوفیانه‌ست به عکاسی.» 


استخوان خوک و دست های جزامی، مصطفی مستور، تهران، نشر چشمه،  چاپ نوزدهم، 1389،ص64



تاريخ : جمعه پنجم اردیبهشت 1393 | 13:32 | نویسنده : فاطمه رحمتی |
هر وقت کار خوبی میکنم بابا می گوید دارم بزرگ میشوم،

یعنی امکان ندارد کسی کار خوبی بکند و هنوز هم بچه باشد؟


عملیات دک کردن کپک، باربارا پارپک، نازنین دیهیمی، نشر ماهی، تهران 1390 ،ص39



تاريخ : پنجشنبه بیست و هشتم فروردین 1393 | 20:31 | نویسنده : فاطمه رحمتی |

                                                 

دوباره بهار. فصل سرسبز و دلنشینی که با خود نوروز را می آورد . نوروز ، جشن مقدسی که هر ایرانی در هر کجا که باشد به شکرانه شروع بهار آن را بر پا می دارد. دید و بازدید در این عید از قدیم مرسوم بوده است و مردم از گذشته برای دیدن اقوام دور و یا استراحت و گردش در نوروز سفر می کردند. برای همین ایران گردی در   نوروز از کارهای مهم  ما ایرانیان است . علت تهیه این سفرنامه هم همین بوده است. در این سفرنامه پنج مکان تقریبا ناشناخته و دیدنی از شهر زیبا و تاریخی اصفهان معرفی میشود که شما میتوانید به آنها سفر کنید.

بهاری باشید.               


 

ارگ شیخ بهایی یا هفت برج خارون ارگی است واقع در شهر نجف آباد استان اصفهان  و بزرگترین مجموعه تفریحی در غرب این استان می باشد. ارگ در حصار باغی به مساحت ۳۰۰۰ مربع واقع شده است و هفت برج دارد شش تا از این برج‌های بی نظیر در حقیقت کبوتر خانه اند. مانند این برج‌ها را تنها در شهر تبریز می‌توان یافت. هر برج حدود ۱۴ متر ارتفاع دارد. این برج‌ها با دیوارهای کاهگلی به ارتفاع ۴ متر به یکدیگر وصل شده‌اند. تقسیم بندی برج‌ها در زاویه‌ها و اضلاع دیوارها و نیز سر در ورودی این مجموعه منظره‌ای زیبا به وجود آورده که به وسیله هشتی و اتاق‌هایی در بالا، پایین و زیرزمین، ورودی به ارگ را ممکن می‌سازد.


 مناره ساربان در شمال محله جوباره بخش یهودی ‌نشین قدیم اصفهان واقع شده‌است و از زیباترین منارهای عهد سلجوقی می‌باشد که دارای تزئینات آجری و کاشی کاری است و در قرن ششم هجری بنا شده‌است. این مناره حدود ۵۴ متر بلندی دارد و معرف سبک خالص معماری دوران سلجوقی شهر تاریخی اصفهان است. بخش اول آن آجر چینی ساده‌و بخش‌های دوم و سوم آن دارای تزیینات عالی آجری می باشد. بخش چهارم آن تاج اول مناره‌است که مقرنسهای آجری توأم با کاشی فیروزهای دارد و. بخش پنجم آن تزیینات آجری است. بخش ششم آن تاج دوم مناره‌است و بخش هفتم آن تارُک مناره است. در قاعده دو تاج این مناره دو کتیبه بسیار زیبا از بهترین رنگ فیروزه‌ای کاشی دیده و خوانده می‌شود.


کلیسای وانک یا آمنا پرکیج نام کلیسایی است در محله جلفای اصفهان که از روی کلیسای سنت استپانوس در جلفای آذربایجان کپی برداری شده‌است. این کلیسا از کلیساهای تاریخی ارمنیان اصفهان می‌باشد و در زمان شاه عباس ساخته شده‌است. وانک در زبان ارمنی به معنی صومعه است.ارامنه بعد از کوچ بزرگ از جلفا یعنی در سال ۱۶۰۵ به دستور شاه عباس به اصفهان آورده شدند. آنها از بدو ورود شروع به ساختن محل زندگی کردند و در وهلهٔ اول کلیساها را بنا کردند. ارامنه مردمانی بودند که مذهب برایشان اهمیت بسیاری داشت. اولین کلیسای انها  وانک بود. وانک اولین بار در سال ۱۶۰۴ ساخته شد .


مسجد حکیم اصفهان در انتهای بازار رنگرزان واقع شده است و در دورهٔ شاه عباس دوم به دست پزشک او حکیم محمد داوود در محل ویرانه‌های مسجد جامع دیلمی جورجیر   ( مسجد صاحب اسماعیل بن عباد) در قرن چهارم هجری بنا شده است. مسجد دیلمی جورجیر «مسجد جامع صغیر» هم نام داشته و در نیمهٔ دوم قرن چهارم هجری مسجدی زیبا و باشکوه  و قبل از تخریب یکی از پر بیننده ترین اثار اصفهان بوده است.کتیبه‌های سردرها و ایوانهای داخل  مسجد حکیم به سالهای ۱۰۶۷ تا ۱۰۷۳ هجری قمری مورخ است و آنها را محمدرضا امامی ، خوشنویس معروف عصر صفویه نوشته است.



حمام علیقلی‌آقا (علیقلی آغا)در منطقه بیدآباد اصفهان به وسیله علیقلی آقا از درباریان دو پادشاه صفوی، شاه سلیمان و شاه سلطان حسین صفوی در مجموعه‌ای که خود، بانی آن بوده، در سال ۱۱۲۵ هجری قمری ساخته شده است. این حمام از نوع معماری سبک اصفهان در اواخر عصر صفوی است. بنای حمام شامل دو حمام بزرگ و کوچک و فضای چال حوض است. هر یک از این دو حمام از دو بخش اصلی سربینه و گرم خانه تشکیل یافته است. علیقلی‌آقا سازنده مسجد علیقلی‌آقا و برادرش خسروآقا سازنده حمام خسروآقا است. این دو از خواجه‌سرایان سرشناس و نیکوکار بوده اند .

 




تاريخ : جمعه بیست و دوم فروردین 1393 | 13:35 | نویسنده : فاطمه رحمتی |

عید واقعی از آن کسی است که پایان سالش را جشن بگیرد، نه آغاز سالی که از آن بی خبر است...

آخر سالتان قشنگ، عیدتان مبارک!


از آجیل سفره عید

چند پسته لال مانده است

آنها که لب گشودند، خورده شدند

آنها که لال مانده اند، می شکنند

دندانساز راست می گفت

پسته لال، سکوت دندان شکن است...

اکبر اکسیر



تاريخ : پنجشنبه بیست و یکم فروردین 1393 | 0:50 | نویسنده : فاطمه رحمتی |

 جف گفت: « نمی دانم. دست خودم نیست. همیشه وقتی کسی بهم سلام می کند ،جواب سلامش را میدهم.» به تصویر هیولای سبز رنگ شش دستی که به دیوار بود ، اشاره کرد وگفت: « حتی اگر این هیولا وحشتناک هم بهم بگوید سلام جوابش را می دهم .» کارلا ارام گفت:« مگر اشکالی دارد؟ اگر یک هیولا  به تو سلام کرد باید جوابش را بدهی . وگرنه من شک می کنم هیولای واقعی کدام تان است!»


(لوییس سکر، ته کلاس، ردیف آخر،صندلی آخر،پروین علی پور،1387، نشر افق)




برچسب‌ها: یکی دو پیرهن, بندها و پندها, لوییس سکر, پروین علی پور, نشر افق

تاريخ : چهارشنبه شانزدهم بهمن 1392 | 18:34 | نویسنده : فاطمه رحمتی |

در حدیث دیگران

(نظرات دیگر درباره هوشنگ مرادی کرمانی)

 

 درباره‌ی مرادی کرمانی دیدگاه‌های مختلفی مطرح شده است. آگاهی از آن ها باعث شناخت بیش‌تری نسبت به این نویسنده می‌شود. در اینجا به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم.



بنفشه محمودی:

هوشنگ مرادی کرمانی نمی‌خواهد در این مجموعه (پلو خورش) برای مشکل‌های اجتماعی راه حل ارائه دهد، بلکه سعی می کند در کنار داستان‌هایی که از زندگی مردم معاصر خلق می‌کند، خوانندگان نوجوان را به درون ذهن شخصیت های داستان ها راهنمایی کند تا با آنها احساس نزدیکی کنند.»

«مرادی کرمانی هیچ وقت تلاش نمی کند اشک شما را در آورد، بلکه با بیانی روان که ویژگی همه کارهای اوست، نگاه های ترحم آمیز نسبت به فاجعه دیدگاه را نقد می کند و با تاکید به شخصیت نویسنده ای که در روز آخر بازدید با بچه های زلزله زده همراه شده است، (در داستان پلو خورش)، از جامعه می‌خواهد به جای ترحم، برای این بچه ها کاری بکنند، که این نگاه نویسنده قابل تحسین است.»


فریدون عموزاده خلیلی:

«هوشنگ مرادی کرمانی سبک جدیدی را ایجاد کرد. در شرایطی که نه ادعای آن را دارد و نه تلاشی در این زمینه کرده است. اما، مرور آثار او ، گویای این است که آثار وی خصوصیاتی دارد که قصه های وی را از دیگر آثار جدا می کند.»

« در آثار او یک رئالیسم اختصاصی وجود دارد که با مترهای نقد ادبی سنجیده نمی شود. از یک سو کارهایش به چخوف پهلو می زند که نوع شوخ طبعی هایی که در قصه هایش وجود دارد بیانگر این موضوع است و در قصه های مجید و کارهای اخیرش رگه هایی از بیان طنز آلود مشاهده می شود.»


شهرام اقبال زاده:

«مرادی کرمانی سبک جدیدی از ساده نویسی، صمیمی نویسی و در عین حال عمیق نویسی همراه با طنز گزنده در آثارش وجود دارد. من معتقدم مرادی کرمانی بشدت از چخوف تاثیر گرفته ولی هرگز ادای چخوف را در نمی آورد. فلوبر می گوید سبک یعنی نوع زندگی انسان و مرادی کرمانی از خودش و زندگی اش نوشته است.»

«بچه های شهری امروز با قصه های روستایی مرادی کرمانی ارتباط برقرار می کنند چرا که او از رنج خودش، رنج نسلش و رنج ایرانی ها نوشته است. مرادی کرمانی از نقد اجتماعی بدون شعار نوشته است و در عین حال هرگز بی آنکه ادای شهروندان غربی را درآورد او هم شهری شده است.»

«مرادی کرمانی در ظاهر زبانی بسیار ساده و روان دارد و به مسائل روزمره و آشنا می پردازد، اما نوع نگاه متفاوتش این رویداد های روزمره را به ادبیات تبدیل می کند. او نویسنده ای است که روی مرز خطیر عامیانه نویسی و نگارش ادبی جولان می دهد و می شود گفت که ریسک حرکت روی لبه های تیغ را با جسارت پذیرفته است و به همین دلیل می تواند هم عوام را جذب کند و هم دچار عوام زدگی نشود.»

«مرادی کرمانی بدون شعار پردازی و بدون این که ادبیاتش، ادبیات ستیز یا تقابل باشد، نقدی مستمر و پنهان را از فرهنگ عبوس و سوگ پسند ما عرضه کرده است.»


امیر حاجی صادقی:

«هوشنگ مرادی کرمانی مردی است که بی هیچ ادعا و پز روشنفکرانه ای سهمی جدی بر نسلی از ما گذاشت. نوشته های او، زاویه گناهش به زندگی و قهرمانان شیرینی که می آفریند، همه و همه بذری از طرب و ابتهاج را در روح و روان آدمی جاری و ساری می سازند. قهرمانان او دلنشینند. یعنی به دل می نشینند و توی ذوق نمی زنند. ما با آنها احساس راحتی می کنیم و گویی بخشی از وجود ما هستند که در کتاب ها و قصه های مرادی کرمانی بروز و تبلور بیرونی پیدا کرده اند. طنز نهفته در تارو پود قصه های او ضمن آنکه فضایی واقع گرا از زندگی دور و برمان را به ما نشان می دهد، ما را با فراز و فرود زندگی همنوعان و هموطنانمان آشنا می سازد و آرمان گرایی کورکورانه و آرزوهای دور و دراز را اگر چه در ذهن کودکانه مان پذیرفتنی می‌کند، اما در کنارش ما را با دنیای واقعی زیست و زمانه‌مان نیز مواجهه می‌دهد و بی‌رحمی و نداری ها و ساختن با این نداری ها را به ما می آموزد و ذره ذره در وجودمان به یادگار می‌گذارد.»


سید ابوالحسن مختاباد:

«استاد هوشنگ مرادی کرمانی از جمله افرادی است که نام و یاد او وشخصیت های پر طراوت آثارش در این غمبادآباد زندگی با طراوت و شادی و سرزندگی توام است. مردی که بی هی ریب و رشوتی فروتنانه و بدون جار و جنجال به کار خویش مشغول است و حاصل و نتیجه و دستمزد خلاقیت ذهنی و صافی ضمیر خود را از خوانندگانش می گیرد.»

«نگاهی به آثار متعدد داستانی هوشنگ مرادی کرمانی این نکته را برای خواننده روشن می سازد که او به دنبال زورتپان کردن موضوع و مسئله ای نیست؛ رودی جاری است که بی هیچ علتی شفاف و زلال روان است و دیگران را از زلال خود بهره مند می‌سازد.»

«نگاه استاد مرادی کرمانی به زندگی و زیست شخصیت‌ها طنزی است عمیق که با حقیقت زندگی ما نسبتی شگفت دارد. طنزی که بدبختی‌ها را نشان می‌دهد اما خنده بر لب ها می‌نشاند. شخصیت‌های داستان این چهره فروتن ادبیات کودک و نوجوان باور پذیرنذ، چرا که از زندگی واقعی ما نشات گرفته‌اند، اما یک وجه تمایزبا سایر آثار دارند و آن نگاه متفاوتی است که از زاویه قلم و نورافکن ذهن مرادی کرمانی به موضوع افکنده می‌شود.»

«مرادی کرمانی زندگی را از پست‌ترین شغل‌ها و پیشه‌ها  و با هزار بدبختی و فلاکت آغاز کرد، اما این هنر را داشت و دارد که از دل همان زندگی پایین و یاس آور، آیه های امید و ابتهاج را برای خوانندگان آثارش به ارمغان آورد و این کم هنری نیست و شاید رمز توفیق این همه نفوذ و رسوخ او در خوانندگان پنج قاره دنیا همین ظرافت طبع و لطافتی باشد که در هنر نویسندگی او راه یافته است که همچنان پرطراوت و مبتهج خوانندگان را از هنرش بهره‌مند می سازد.»


حمیدرضا شاه آبادی:

«روایت ساده و روان و به ظاهر بدون پیچ و خم داستان ها، زبان ساده و شیرین و گاه طعنه آمیز و استفاده از تعابیر عامیانه و به کارگیری زبان مردم و نیز بهره‌گیری از قالب‌هایی که مخاطب به راحتی می‌تواند با آنها ارتباط برقرار کند، همه و همه از ویژگی‌های بدیهی آثار کرمانی است؛ اما وی در عین رعایت موارد مذکور مخاطبش را دست کم نگرفته و در ورطه ساده نگاری نمی افتد. آثاراو جای رمز گشائی بسیاری دارد و در واقع نباید فریب ظاهر ساده آنها را خورد.»


دبیر انجمن نویسندگان کودک و نوجوان:

«مرادی کرمانی به رغم همه تلخ کامی‌های زندگی‌اش توانسته تلخی ها را هم با زبانی شیرین بیان کند. طنز در آثار مرادی کرمانی در دو شکل موقعیت و کلامی خود را نشان می‌دهد. از سوی دیگر دراماتیک بودن خصیصه مهم داستان های ومحسوب می‌شود که براساس همین ویژگی، داستان هایش قابلیت تبدیل شدن به فیلمنامه را دارند.»


محسن فرجادی:

«قصه‌های هوشنگ مرادی کرمانی از دل برخواسته که بر دل می‌نشیند. قلمی از روی فطرت به صدا در می آید و آنچه را دیده و در خاطره ثبت کرده روایت می‌کند.»


محمد یعقوبی:

«خیلی خوب است که ما با تبار خودمان به سراغ گذشته برویم. مرادی هم در کتاب آب انبار همین کار را کرده است. کتاب‌های مرادی کرمانی هم برای  مخاطب بزرگسال است و هم مخاطب کودک و نوجوان و این یکی از ویژگی‌هایی است که او دارد. باید بین نویسنده امروز که درباره گذشته می‌نویسد و نویسنده پنجاه سال پیش که درباره گذشته نوشته است، فرقی باشد. مهم‌ترین فرق در همین ساحت زبان است. اگر نویسنده امروز با زبان امروز در ساحت گذشته پا بگذارد، اثرش متفاوت با آن نویسنده دیروز و فردا خواهد شد.»


فریدون اکبری:

«به نظر من «آب انبار» درباره تعلیم و تربیت است و کرمانی همان شیخ کتاب است که بعد از قصه‌های مجید از تاریکخانه های بسیار گذشته است، مشکش را به دوش گرفته است و از آب انبار معرفت پایین رفته و آب معرفت نوشیده است. اما گمان من این است که برای پی بردن به پیام اصلی داستان آب انبار باید از پلکان آن به زیر رفت تا لایه‌ی زیرین و خنکای نسیم چهره نواز آن را پس از برآمدن و چشم به دنیای بیرون گشودن، به دیده دل درک کرد. از این رو به نظر می‌رسد مرادی کرمانی از خاطره‌پردازی و روایت‌گری آمیخته به شوخی و طنز در قصه‌های پیشین، عبور کرده است. به فرا خور سن و سالش، ژرفای نگاه و پختگی محتوایی نوشته‌اش فزونی گرفته و اکنون او همان شیخی است که پس از آموختن ادب درس، به تادیب و تیمار داشت ونفس چموش درون خود و دیگران به رسم جوانمردان و فتیان، رو می‌آورد. »


محسن چینی فروشان:

«نه فقط بچه هایمان که خودمان نیز با آثار نوشته‌های مرادی کرمانی زندگی می‌کنیم. کارهای او به گونه‌ای است که نیاز به شناسنامه ندارد. اسم و عنوان روی جلد نمی‌خواهد. آثار او تبدیل به یک سبک شده است. سبکی که در ادبیات کودک و نوجوان این کشور ماندگار خواهد بود.»



برچسب‌ها: هوشنگ مرادی کرمانی, داستان ایرانی, نویسندگان معاصر, زندگی نامه مرادی کرمانی

تاريخ : جمعه یازدهم بهمن 1392 | 18:43 | نویسنده : فاطمه رحمتی |